Op z’n kop

Het is een druilerige vrijdagochtend eind oktober, Frans en ik kennen elkaar nu net 5 maanden. Ik ga naar mijn werk, vertrek rond half 8 vanuit Rijswijk op weg naar Pernis. Het verkeer is een beetje zenuwachtig, herken je dat? Iedereen zit dicht op elkaar, gaat van rechts naar links, korte snelle bewegingen. Ik zit in de rechterbaan van de A13 om zo naar de A20 te gaan. Ik rij naar beneden om zo op de rechterbaan van de A20 te komen, naast mij op de A20 rijdt een vrachtauto (groot formaat) komend uit de richting van Rotterdam.

Hij ziet mij niet en wil naar de rechterbaan gaan, daar waar ik dus rij. Het enige wat ik nog zie vanuit mijn ooghoek is zijn bumper die mijn richting uitkomt en vol mijn deur raakt.

Die klap had zoveel kracht dat ik gelijk tegen de vangrail werd gegooid en ging tollen. Er ontstond toen zoveel kracht op mijn lijf, mijn nek,  dat ik het blijkbaar niet meer aankon en mijzelf op een gegeven ogenblik zag zitten in de auto, ik hing boven de auto. Heel raar als ik het vertel maar op dat moment vrij normaal.

Ik dacht nu komt het verhaal van mijn leven, dit is het.

Maar gelijk begon het ook in mij te schreeuwen nee, niet nu, niet nu ik zo gelukkig ben, nee, nee, nee, niet nu!!!

Ik werd nog steeds door elkaar geschud en dacht wanneer houdt het op. Weer een knal en toen helemaal niets. Ik kwam weer bij en het was doodstil om mij heen. Ik hoorde niets, geen verkeer, geen omgevingsgeluiden alleen maar intense stilte.  Ik lag ondersteboven in de auto omringd door alle ontplofte airbags die als kussen slopen om mij heen hingen. Heel rustig controleerde ik alles, kon alles nog bewegen. Ik haalde de sleutel uit het contact, zette de auto in de vrij-stand, maakte mij los en klom uit de auto. Er stonden al mensen op mijn auto om mij eruit te krijgen.

Alles was goed met me (op dat moment) ik was rustig maar als ik over Frans ging praten ging mijn bloeddruk en hartslag enorm omhoog en begon ik te huilen omdat ik hem wilde vertellen dat alles goed met me was. Ik wilde hem bellen maar mijn telefoon lag ergens op het asfalt en ik wist zijn telefoonnummer niet uit mijn hoofd. Dat gaf zoveel stress, Frans niet kunnen vertellen dat het goed was met me terwijl hij niet eens wist dat ik een ongeluk had gehad.

Toen Peter was overleden wilde ik niet meer verder en ik heb toen zo vaak gedacht wat zou het fijn zijn als ik nu een auto ongeluk krijg of in een slip raak en tegen een boom aan knal. Dan is het over. Ik weet nu dat het één van de reacties kan zijn als je in een rouwproces zit. Dat wist ik op dat moment niet, het voelde alleen wel zo.

En nu de omgekeerde wereld, ik zei JA tegen het leven en dan zit je opeens in een tollende auto. Dus ja wat een paniek het in mijn lijf was toen dit ongeluk gebeurde, op een moment dat ik het absoluut niet wilde. Ik was net weer gelukkig aan het worden. Dit heeft mij toen doen beseffen ja het is goed, je hoeft niet bang te zijn voor de toekomst samen met Frans.

Weg met die onzekerheden.

Het is goed en geniet.

2 gedachten over “Op z’n kop

Een reactie plaatsen