een nieuwe liefde

Mijn leven begon in rustiger vaarwater te komen na de turbulente jaren van ups en downs. Ik had mijn opleiding afgerond en mijn praktijk ESTA opgestart. Op mijn parttime dag en in de avonduren werkte ik in mijn praktijk. Ook op mijn reguliere werk ging het mij voor de wind. Mijn sociale leven kwam weer op gang.  Ik had het naar mijn zin en dat voelde goed en toch…..

Wat zou het leuk zijn om mijn leven weer te delen met iemand, samen het leven omarmen. Een collega nam het initiatief “Es, ik ga eens kijken voor een serieuze dating site” (ben hem nog steeds dankbaar). En ja hoor na een psychologische test kwamen de matches in beeld, ben toen gaan mailen,anoniem en geen foto’s.

Na een paar mailwisselingen met matches kwam ik bij Frans uit. We zijn verder gaan mailen, foto’s vrij gegeven en uiteindelijk gebeld met elkaar. “Stoor ik”, zei Frans, toen hij belde. “Nee hoor, ik sta te strijken” waarop Frans zei “Oh, dat is een goed teken”.” Ja, ja,  denk maar niet dat ik je strijk ga doen” was mijn tegen antwoord. Zo de toon was gezet en we bleven nog 1,5 uur doorkletsen. Echt gezellig.

Afgesproken voor een strandwandeling op Wassenaarseslag en al wachtend (ik was veel te vroeg en Frans veel te laat) een goede plek uitgekozen. Zo kon ik iedereen zien aankomen want ja geen idee hoe in het echt, je hoort soms verhalen. Er kwam een oudere man met een wandelstok aan en die begon heel uitbundig te lachen naar me maar nee, pfff, dat was niet Frans maar gewoon een aardige oudere man met een wandelstok. Even later stormde Frans de hoek om.

Het was een geweldige avond met de mooiste zonsondergang en ik wilde er natuurlijk leuk uitzien, dus verkeerde schoenen aan met als gevolg dat de blaren zich binnen een kwartier hadden aangemeld. Na een drankje gingen we allebei weer terug naar huis en Frans nam de rotonde drie kwart en ik half en op het moment dat hij zijn afslag nam dacht ik:  “met jou wil ik dezelfde richting opgaan”.

Het volgende afspraakje kwam al snel en hij nodigde me uit voor een etentje bij hem in Oegstgeest. Oegstgeest is altijd een plaatsnaam geweest die me fascineerde, ik vond het altijd iets magisch hebben, iets koninklijks. Ik vond het daarom ook zo leuk dat ik een jaar daarvoor eindelijk naar Oegstgeest ging vanwege intervisiebijeenkomsten van reflexzonetherapeuten.   Frans vroeg aan mij of ik bekend was in Oegstgeest. Ik gaf hem de straat op waar ik naar toeging voor mijn intervisie en toen werd het even stil aan de andere kant van de lijn en hij zei  “ik woon aan de overkant”.  Dus ik was al een paar keer op 50 meter afstand van hem geweest. Bizar.

Het afspraakje heeft goed uitgepakt en we zijn samen op stap gegaan. Uit eten, naar de film, wandelingen, heel onverwachts op vakantie gegaan, zeilen. En toch waren we allebei onzeker van is dit het, we hadden allebei  zoals ze dat noemen een rugzakje en dan ben je toch wat voorzichtiger. We kregen daar snel een antwoord op maar niet op een leuke manier…

Een reactie plaatsen