Onderonsjes

Mijn auto is voor een onderhoudsbeurt in de garage geweest. Met mijn leenauto rij ik aan het eind van de dag naar de garage toe. Ik stap in mijn auto, weer blij met de vertrouwde omgeving, en een gedachte komt bij me op dat ik niet hoop dat er opeens een raar geluid uit die auto komt dat ze een schroef vergeten zijn aan te draaien of ergens nog een dop is die niet is vastgedraaid.  Ik start de auto en rij de dijk op om op de weg naar huis te komen. Opeens zomaar uit het niets komt er toch een raar geluid uit mijn auto en steeds harder. Gelijk volop in de stress, ga aan de andere kant gelijk de dijk weer af en parkeer mijn auto en zet hem uit. Ik start hem opnieuw en weg is het rare geluid.

Opeens komt er een glimlach op mijn gezicht.

Er komt morgen nieuwe vloerbedekking in de gang maar ja eerst nog de oude bedekking eruit halen. Dat valt tegen door de jaren heen heeft zich alles vastgekleefd aan het beton. Er liggen plakkaten met vast geklonterd en verpulverd foam wat er niet afgaat met een stoffer of stofzuiger.  Mijn gereedschapskist staat bij iemand anders dus ik heb ook niet iets om het ermee af te steken. Ik ploeter met keukengereedschap, een pollepel en een houten spaan. Ik krijg het steeds warmer door maar te blijven proberen en ook dit lukt niet. Dikke druppels van tranen vloeien uit op het beton. Ik word zo boos, smijt het keukengerei door de gang en gebruik een paar goede krachttermen en ga onbedaarlijk zitten huilen. Opeens komt er zomaar een beeld bij mij op dat ik achter in de kast moet kijken, in een emaillen bakje. Helemaal stil geworden door dit beeld sta ik op en loop naar de kast en kijk helemaal links achterin en daar staat het bakje en wat zit daarin: een plamuurmes.

Weer komt daar die glimlach op mijn gezicht.

 

Het is vandaag jouw dag dat er geen volgende meer zou zijn en ik probeer altijd op dat tijdstip even alleen te zijn. Het loopt tegen vieren en ik zorg ervoor dat ik weg ben van mijn werkplek, even geen telefoontjes of collega’s die vragen stellen. Het is een dag met veel bewolking. Ik loop naar het trappenhuis en loop naar de bovenste verdieping. Ga voor het raam staan en kijk voor me uit en opeens sta ik voor een paar seconden volop in het licht van de zon die even door de bewolking heen piept.

Ik glimlach terug naar je.

 

We zitten in onze voorbespreking van het Nabestaandencafé voor het thema  ‘Rouw en een nieuwe liefde”, ik vertel wat ik graag zou willen delen die middag. We praten nog wat meer over hoe we de middag gaan opbouwen en wat nodig is. Op een gegeven moment wordt het lunchtijd en we gaan wat eten, brood en beleg wordt op tafel gezet en ook de melk. Ik drink geen melk maar het pak trekt direct mijn aandacht en zie op de houdbaarheidsdatum de datum van jouw verjaardag staan.

Hoi, zeg ik in gedachten, je bent er ook weer even bij en ik glimlach.

 

Onderonsjes die een glimlach op mijn gezicht toveren en in mijn hart.

 

Een reactie plaatsen