Verbindende schaduw

Op zoek naar verbinding met Peter, hoe kon ik omgaan met het niet meer zijn van hem hier in levende lijve. Hoe kon ik die verbinding vinden zonder dat ik anderen constant ging vergelijken met hem of iets wilde ondernemen wat ik al met Peter had gedaan. Ik heb toen besloten even geen relaties aan te gaan maar mezelf helemaal te richten op mijn leven. Hoe kan ik gelukkig zijn met mezelf. Ben mij toe gaan richten op mijn opleiding en examen, werk en sociale leven.

En ik ben gaan nadenken over de reis die ik de afgelopen jaren had gemaakt na het overlijden van Peter. Ik maakte de vergelijking met een schaduw die om mij heen was en die constant veranderde van positie en waar ik uiteindelijk verbinding mee maakte.

De eerste tijd na het overlijden voelde het aan alsof er een donkere zware schaduw op mijn schouders lag. Ik kon niets, ik zag niets, ik voelde alleen zwaarte en kon daardoor ook niet in beweging komen.

Langzaamaan ging die schaduw een stukje van mij af,  lag niet meer voortdurend op mijn schouders en dat zorgde ervoor dat ik mij een beetje kon bewegen maar de donkerte was er nog steeds.

Na verloop van tijd bemerkte ik dat ik meer ruimte kreeg, meer zag, meer kon en besefte dat de schaduw niet meer over mijn schouders lag maar voor mij uit liep. Ik kon contouren zien, het was niet meer de dood maar het kreeg iets van leven. Ik kon ernaar kijken maar kon ook om mij heen kijken maar voluit vooruit rennen, nee dat was nog een stap te ver. Het hield me nog tegen en dat voelde ook goed dus ik bleef in een langzaam tempo doorlopen.

Door dat rustige lopen kwam er beweging, beweging in mijn leven, nog wel altijd heel gedoseerd maar ik kon steeds meer, ik deed ook steeds meer. Ik ging harder lopen en de schaduw kon mij niet meer bijhouden en kwam naast mij lopen, rechts en dan weer links. Ik kon nu zien wie de schaduw was, het was niet de dood of de rouw of de zwaarte, het was Peter en we liepen samen op.

Samen op het rechte pad want zijpaden nemen kon ik nog niet. Hij is er, naast mij, op zo’n liefdevolle rustige manier en langzaamaan kon ik weer genieten van de zon, de bloemen, het leven, en ook van het leven zonder hem. Dat kan ik omdat hij niet weg is, mijn hart heeft zich vervuld met warme liefde, iedere cel in mijn lichaam kent Peter. Hij is ingelijfd en ingebed.

Hij zit niet op mijn schouder, staat niet achter me, niet voor me, niet naast me maar hij is een stukje mij geworden.

Hij is altijd aanwezig zonder aanwezig te zijn.

Een reactie plaatsen