Pleisterliefde

“Hallo met Simon, jij hebt een tijd geleden op mijn advertentie gereageerd.”

Ja,  dat klopt, zeg ik.

“Het heeft een tijdje geduurd want ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest, je had zo’n zelfde advertentie gemaakt.”

Ja, dat klopt, zeg ik.

Hij vond het allemaal toch een beetje raar maar na een tijdje praten hebben we een afspraak gemaakt, we woonden op een halve kilometer van elkaar. Zo gezegd, zo gedaan.

Hij ging van huis en ik ook en we zouden elkaar halverwege tegenkomen.

De ontmoeting was leuk maar hij was totaal niet “mijn type” maar wat er toen gebeurde snap ik nog steeds niet, ik werd verliefd zoals ik nog nooit in mijn leven verliefd ben geweest. Het blik met hormonen werd volledig opengetrokken, niet slapen, niet eten, volop energie, ’s nachts om 3 uur op straat luidkeels lopen te zingen en dan om half 9 gewoon weer op je werk zijn.

Het heeft een maand geduurd, hij had mij al direct aangegeven, ik ben niet verliefd op je, ik vind je leuk en lekker gek maar niet voor een relatie. Maar wat hij ook zei en dat is me altijd bijgebleven “ik denk dat ik een doorbraak ben in jouw rouwen en dat je nu weer een stap verder kan”.

En dat was ook zo. Ik kijk er heel waardevol op terug en we hebben samen een hele leuke, weliswaar korte, tijd gehad. Kerst met z’n 2-en gevierd en ook met Oud en Nieuw waren we samen en dat heeft ons allebei goed gedaan.

Er volgden toen meerdere ontmoetingen en ook relaties maar er was altijd iets wat knaagde. Ik was altijd aan het vergelijken: hij heeft dit van Peter, zo deed Peter ook, dat vond Peter ook leuk. Naar plaatsen toegaan waar ik met Peter was geweest want daar had ik goede herinneringen aan.

Op een gegeven ogenblik, en dan praat ik over 6 jaar na het overlijden,  dacht ik, dit is niet goed, dat vergelijken want er zal nooit meer iemand komen die Peter kan vervangen omdat hij uniek was en is voor mij. Zolang ik dit niet kan erkennen zal een nieuwe relatie nooit lukken en daar moet ik mee aan de slag. Ik ga de verbinding aan met Peter zoals hij er nu is voor mij.

Als ik terugkijk op deze periode heb ik last van schaamte omdat er toch wel wat relaties zijn geweest en ik dit eigenlijk niet vind passen in die tijd van verdriet.

Ik heb daar eigenlijk nooit over gesproken totdat ik met de voorbereiding bezig was voor mijn verhaal in het Nabestaandencafé en iemand raadde mij het boek aan van Maria de Greef  “verloren en gewonnen” .

Daarin heb ik het mooie woord gelezen “pleisterliefde”

Ik las haar omschrijving en het voelde als een erkenning voor mijn gevoelens.  Ik citeer haar: “je hebt een wond en op die wond plak je een pleister, zodat de wond wat kan helen. Misschien groeit er een korstje op. Wanneer je voelt dat de pleister niet meer nodig is, moet hij eraf. Een pleister aftrekken doet pijn en maakt soms dat de wond eronder weer opengaat. Maar vaker is het zo dat de wond eronder heeft kunnen helen. De huid is nog kwetsbaar, het litteken zichtbaar, maar er is een stapje naar genezing gezet.”

En zo is het ook voor mij geweest.

 

2 gedachten over “Pleisterliefde

    • Angela, dankjewel. Ik was echt blij toen ik dat woord verleden jaar las, het paste precies. En inderdaad ook pleisterliefde is liefdewerk.

Een reactie plaatsen