Drieluik

Een verhaal, mijn verhaal, een drieluik over verlangen, verbinding en vertrouwen.

Een verhaal dat gaat over mijn leven, over zo’n 17 jaar. Het gaat over rouw en een nieuwe liefde.

Dit was ook het thema van het Nabestaandencafé Leiden  in oktober verleden jaar waar ik mijn verhaal heb gedeeld met de groep. Er was herkenning, een traan, een lach en applaus. Vooral de herkenning was voor mij de drijfveer om deze blog te gaan schrijven. Ik heb destijds, tijdens mijn rouwproces,  heel vaak gedacht, ik zeg maar niets over wat ik beleef want ze zullen wel denken, wat een raar mens. Maar ik weet nu uit ervaring dat als je deelt dat er ook anderen zijn die hetzelfde hebben ervaren, hoe mooi is dan die herkenning die je vindt bij elkaar.

 

 

Het is 2002…

…en ik zit op de bank in mijn huis. Dat er zoveel kan veranderen in ruim 2 jaar tijd. Eerst het overlijden van Peter in 1999 en in 2001 mijn moeder.

Neem geen drastische beslissingen in dit soort periodes wordt er dan gezegd, geef jezelf eerst de rust en ruimte om het verdriet te verwerken en kijk dan hoe je je leven wilt invullen. Maar ja, op de één of andere manier doe je dat dus niet en neem je dus wel die drastische beslissingen, ook ik.

Na 15 jaar in een knus flatje te hebben gewoond met al z’n herinneringen ging ik verhuizen, een nieuwe stap, een nieuwe omgeving. Het nieuwe appartement, echt schitterend, ik kan niet anders zeggen maar het was groot en dat viel ook anderen op. Heel vaak de opmerking gehad “woon je hier alleen”. Het was ook zo groot dat ik het niet gezellig kon maken, in de achterkamer had ik een knus hoekje kunnen maken en daar zat ik altijd.

Ik koos ook voor een andere werkgever, er werden takken van het bedrijf afgestoten en ik koos voor die sectie waar Peter had gewerkt want dat kon toch alleen maar goed zijn. Dit onderdeel ging weer helemaal opnieuw beginnen, ja en dat deed ik dus ook dus het klopte precies.

En ik liet mijn haar kort knippen, heel kort!! Dat kort knippen van je haar is een bekend fenomeen om je even goed te voelen in een heftige periode van een traumatische ervaring, het is iets wat je op dat moment kan veranderen, daar heb je grip op, op al het andere niet.

En daar zit ik dus op die bank, 38 jaar en ik voel me eenzaam.

In mijn achterkamer staat een secretaire die volstaat met foto’s in mooie fotolijstjes van mensen en dieren die dood zijn, er is geen één foto van een levend persoon of dier. Peter, Moeder (mijn oma maar het woord oma vond ze te modern dus moeder is een afkorting van grootmoeder), mijn lievelingstante, mijn moeder, de katten, opa en oma en nog meer mensen die er niet meer zijn.

Ik kijk ernaar en word boos en denk, is dit nu mijn leven….ik wil niet leven met foto’s van mensen die er niet meer zijn, ik wil het leven om me heen.

Met resolute pas loop ik naar mijn secretaire en met beide armen pak ik alle lijstjes en gooi ze op de grond. Ik zoek een doos, stop ze er allemaal in, doe de doos dicht en hup in de kelder. Jarenlang heb ik die doos niet geopend, in de tussentijd heeft die doos 3 verhuizingen meegemaakt, in de opslag gestaan en uiteindelijk op zolder terecht gekomen in het huis waar ik nu woon.

Als de dag van gisteren kan ik dit moment en het gevoel daarbij nog zo goed  herinneren. Het was ook het begin van een verandering in mijn rouwproces en niet alleen van mijn rouwproces maar van mijn hele leven.

 

 

 

Een reactie plaatsen